Bijna de perfecte dag!

Het afgelopen weekend zijn wij van Lagos naar Portimao gevaren en hadden daar geankerd en heerlijk gegeten in een welbekend restaurantje, die met die puntdakjes! We hebben op het strand gelegen en hadden ein-de-lijk weer een weekend gevoel! Helaas moesten we toen terug naar Lagos meldsteiger! Daar hebben we rustig gelegen alwaar we de volgende dag vertrokken om naar de werf te gaan voor een servicebeurt van de motor! Het lesgeven kon 's morgens gewoon doorgaan en 's middags ben ik met de kinderen naar het strand aan de Atlantische oceaan gegaan. Ein-de-lijk golven en Floris werd bijna gered door de strandwacht, terwijl ik ernaast stond! De zee had stroming en je hebt het niet echt in de gaten. Maar Baaf had Floris "gered" zodat de strand wacht op het strand kon blijven wachten! Maar goed, het was wel een goede les. We kwamen ook het strand op en de gele vlag hing uit, dat betekent meestal, wees op je hoede, ga niet tever in zee! Nou gingen die kinderen ook echt niet te ver de zee in, maar Floris voelde wel dat de zee ook stroming kan geven! Dus eind goed, al goed! Toen we terug kwamen bleek dat we nog een dag in de werf moesten liggen, want de motor vertoonde wel wat mankementen, maar was goed te verhelpen. De volgende dag was de motor klaar, was Daniel blij en wij 2000 eurie armer!!!! Ik weet nou nog niet goed of ik nou liever toch aan die meldsteiger had gelegen hahahahaha. Weer terug naar de meldsteiger, want Jochem en familie kwamen Baaf ophalen. Dat was een gezellig weerzien en Baaf was hartstikke blij om papa, Maaike, Santje, Teus en de papa en mama van Maaike weer te zien. Helaas waren opa Jacques en oma Truus niet mee, maar in gedachten natuurlijk wel! Wij zijn 's middags nog met heel veel wind en helaas weer wat zeeziekte naar Portimao gevaren! Er stond een flinke deining, maar we hoefden gelukkig maar 7 mijl te varen. Helaas wel wind tegen, dus werd het kruisen en deden we er 2 uur over, maar dat was net lang genoeg! Daar waren we weer in de voorhaven van Portimao. Alleen wilde het toeval dat er een flinke deining stond, terwijl de wind totaal was afgenomen. Dat werd dus rollen. En eigenlijk ook weer zo erg, dat we de haven in gevlucht zijn! Na een heerlijke rustige nacht, was het vanmorgen wakker worden en begon voor mij de bijna perfecte dag! We hebben lesgegeven, okee, dat kost wel enige moeite, maar is ook wel leuk! Daarna wasjes draaien in een echt Miele wasmachine (wow) en dat je dan je was ophangt en als je bij het laatste kledingstuk bent, dat het eerste alweer droog is gewaaid. Wow! Toen nadat alle klussen weer geklaard waren, zijn we heel decadent naar een restaurant met zwembad gegaan! En nu weet ik dat de Brandaan en de Barbarossa gaan lachen, want ik zei, neeeeeeeeeeee, dat gaan we niet doen, want we zijn op wereld reis en gaan we niet zo decadent op een bedje liggen! Maar het toeval wil, dat we hier zijn beland en het heel erg lekker is, om hier te zijn! Het enige nadeel is dat de zon in mijn laptop schijnt..........

Lagos

Vertrokken uit Vila Real. Het afscheid is gekomen en ik moet zeggen, ik was er klaar voor! Niet verdrietig of wat! Zoals Jan mooi zegt op zijn blog van de Barbarossa, het moest ervan komen en het is een stap op weg naar het weerzien van elkaar hahahaha. We hebben trouwens al lootjes getrokken voor Sinterklaas, dus we moeten elkaar wel weerzien! De Brandaan is op weg naar Madeira, hartstikke spannend, maar zoals ook op hun site te lezen is, ze zijn al halverwege en het gaat hartstikke goed! Wij hebben in ruim een dag, 's morgens om 7.00 uur vertrokken en eerst nog diesel getankt, dus vertrokken we pas om 8.00 uur! Niet dat het diesel tanken nou zolang duurde, maar je kon niet met een pinpasje of creditcard betalen, dus moest ik eerst nog contant geld pinnen in het dorp ('s morgens om 7.00 uur!!!!) en daarna nog afscheid nemen van de Brandaan en de Barbarossa. Je kent dat wel, al met al duurde dat toch wel een uur! Nee grapje!
8.00 uur vetrokken dus! Lekker windje, we gingen als een speer! Maar om 12.00 uur zakte de wind in en moest de motor weer aan. Niet dat ik dat erg vond en Baaf kon zo mooi toch nog wat aan zijn schoolwerk doen. Want ja, dvd-tje kijken in de liggende stand gaat nog wel, maar school, neeeeeeee, dat wordt toch wel moeilijk! Dus het was goed, dat die motor aanging. 's Middags kwam daar toch ook weer wind aanzetten en werd het al met al toch weer wat zwaarder. Schuin gingen we en de boeken gingen weer de kast in! Daniel getergd door migraine had het ook zwaar.
Ik was nu nog de enige die rechtop stond en was daar best trots op! Om 20.30 uur voeren we Lagos binnen en omdat dit een haven met een brug is, konden we aan de meldsteiger aanleggen. Sommigen onder ons hebben misschien het blog van de Barbarossa gelezen, maar dit is dus die beruchte meldsteiger waar de aimabele Toine van de Brandaan 60 euries moest neertellen voor een nachtje meldsteiger! Wij dachten dat de schade voor ons beperkt zou zijn, maar onze buren voor ons, ook Nederlanders bevestigden het tegendeel en betaalden ook 60 eurie. Dat deed ons de volgende morgen besluiten om voor de aller eerste keer in ons leven om zonder te betalen rechtsomkeert te maken. We hadden tenslotte ook niet van de services van de haven gebruik gemaakt, enkel alleen van de steiger. Geen stroom, geen water en geen internet!
We hebben geankerd bij de rotsen van Lagos en wat is het daar mooi! Prachtig! Ook hadden wij een heerlijk weertje, dus dat maakt al heel veel goed! 's Middags besloten we om naar Portimao te gaan en daar te ankeren. Ook weer een schitterende baai, super! De volgende dag naar strand en geluched in heerlijk strandtentje. Maar ja, toen 's avonds moesten we toch weer terug naar Lagos, want morgen wordt hier onze motor gereviseerd en nu liggen we weer aan die beruchte meldsteiger en kijken we of we hier morgen weer wegkomen........
Daarna moeten we toch echt een dagje/nachtje de haven in, want papa Jochem komt Baaf halen!

Nog steeds Vila Real

Het is bewolkt weer, maar dat is ook voorspeld. Ondanks dat, hebben we gisteren de dekbedden uit de hoezen gehaald en lopen we nog steeds in korte broek en korte mouw. Het is gek je voor te stellen dat het in Nederland alweer herfst is en de herfstvakantie voor de deur staat. En wij zullen nu steeds zuidelijker gaan. Maar eerst gaan wij opa en oma nog zien! Het is fijn om weer familie te ontmoeten. Mijn zusje is gisteren geopereerd en ik moet zeggen, dat ik er wel mee bezig ben geweest. Je kunt ook zomaar niet terug! En dan is thuis en Nederland 'ineens' ook weer ver weg! Hier gaat alles goed. Helaas hebben we maar 1 vinkje kunnen zetten op de kluslijst, maar wel een hele belangrijke. Het waterfilter van de douche afvoer heeft Daniel ein-de-lijk door een Volvo Penta dealer op de werkbank open kunnen krijgen! Het is echt in 15 jaar niet meer open geweest! Eurl!!!!!! Wij waren er al mee bezig sinds we deze boot kochten, maar nu is het dan eindelijk gelukt. Verder heb ik veel gewassen en wederom zonder wasmachine, maar met mijn wonder wash! Ik ben er erg blij mee, want ook de dekbedhoezen kunnen gewoon gewassen worden. En zo vullen we onze dagen, 's morgens les geven en 's middags wasjes draaien, kluslijst afvinken en boodschappen doen! Af en toe en hier en daar een borreltje om de dag tot een goed einde te brengen. De dagen vliegen om en bedenken we, wat hebben we nu eigenlijk gedaan?

Vila Real

Donderdagavond kwamen wij aan in de baai bij isha Culatra. Een enorme inham wat zich kenmerkt als soort van Waddengebied. Vrijdag hebben we daar gezwommen en het zandeilandje verkend. Allemaal kleine bungalowtjes en als je had gezegd, we zijn nu in de Carieb, hadden we het ook geloofd. Sommige van ons namen nog een duik in de Atlantisch Oceaan en na een koud biertje op een terrasje, togen we weer naar de boot. De volgende dag ( was het weekend, dus geen school) gingen we naar de overkant naar het stadje Al Hao. Helaas waren ze daar helemaal niet vriendelijk, maar we werden wel vriendelijk verzocht om weer te gaan. Er was geen plaats voor onze 3 boten in de haven. We varen deze week nog mee met de Brandaan en de Barbarossa. Okee, op naar het oude Faro. Maar Faro heeft geen haven, althans niet voor toeristen dus moesten we het anker op. Ook geen probleem, maar er was geen plaats om te ankeren. Dat is dus zo'n dag dat je van het kastje naar de muur en van de muur naar het kastje wordt gestuurd en waar echt he-le-maal niets aan is. Uiteindelijk hebben we het anker maar ergens uitgegooid en kwam alles toch nog goed toen de Brandaan met het lumineuze idee kwam om gezamelijk te gaan bbq-en. Leuk!!! Lekker!!!! De Brandaan had wel even stiekem aangelegd in Al Hao en allemaal bbq-spullen ingeslagen. Goed werk, Mira!
's Avonds hebben we dus heel lekker en heel gezellig op een wadstrandje gezeten en hebben de mannen, deeeeeeeeeeeeee mannen, een echt kwajongens kampvuur gestookt!!!!!!
De volgende dag weer redelijk op tijd op, want we gingen naar Vila Real. Dat ligt aan de Rio de Guadiana, de grensrivier tussen Portugal en Spanje. Daar zou de Barbarossa de ouders van Ellen ontmoeten ( en wij dus ook) en de ouders van Ellen zullen met hun meevaren naar Madeira.
Maar de Barbie moet nog flink aan de klus voor die tijd en wij zullen de komende dagen weer aan school, wassen, klussen aan de boot en supermarkt besteden. We zijn weer even onder de pannen zeg maar. Het was ook nog wel spannend om in deze haven aan te leggen, want er stond 1,5 knoop stroom en we hadden minimale ruimte om aan te leggen. Na een hoop vijven en zessen, een boos havenmeestertje, die de politie er wel bij zou halen........Waarom dan toch?????? lagen de 3 boten weer keurig in een rij! Over een paar dagen varen wij terug richting Lagos en gaan we papa Jochem plus familie ontmoeten en gaan we dat mooie stuk van Portugal zien.
En daar hebben we allemaal zin in!

Lissabon en Faro

De volgende dag en dan praten we over maandag 28 september, zijn we naar Lissabon gevaren. Ook weer zo mooi om met je eigen bootje over de Taag te varen en daar onder die (inderdaad Bart!) indrukwekkende brug door te varen. De Alcantara haven is warm, bloedheet zelfs 33 graden en geen zuchtje wind. Helaas wordt ook Katelijntje ziek, maar met een pillentje erin, konden we toch nog Lissabon verkennen. We zijn met de tram naar het oude centrum gereden en hebben daar tal van mooie dingen gezien. Drankje op het terras, oud trammetje naar boven, oud liftje naar beneden. Boeken gekocht over Marokko, want dat plan wordt steeds concreter en uiteindelijk heerlijk gegeten buiten op een schitterend pleintje. Helaas was Katelijne toen volledig ingestort en moesten we haar terugdragen naar de boot. De volgende dag bleek dat ook zij, het buikgriepvirus te pakken had, waar ze gelukkig al weer langzaam herstellende van was. Na weer een flinke was met de wonder wash (ik ben er steeds blijer mee)en les op de boot, konden we het tweede gedeelte van Lissabon gaan verkennen, Belem. De toren en het standbeeld aan de Taag en het klooster. Alles weer mooi. 's Avonds wederom buiten gegeten, maar dit was niet zo spannend om over naar huis te schrijven! Weer laat aan boord. Geen internet en geen ontvangst met de SSB. Sorry Jola, volgens mij heb ik je laten schrikken!!!!!
De volgende dag vertrokken we om 13.00 uur om naar Lagos te varen. Het zuidelijke Portugal en zo'n 120 mijl verderop. Helaas weer geen wind, maar zoals gezegd vinden ik en de kinderen dat helemaal niet zo erg, want de boot lag als een huis en alles ging gewoon door. Dus we hebben school gedaan, eten gemaakt, gebakken eieren met kaas,tomaat en ham
gegeten, boeken gelezen, oefeningen voor buik-billen en benen, grapje!!!!!!!!!!!! en lekker geluierd. Eten maken 's avonds ging ook prima en ook de nacht hebben we prima doorgebracht. Niemand ziek! Ik heb zelfs dvd-tje kunnen kijken en werd opgeschrikt door springende dolfijnen in het holst van de nacht op een spiegelgladde zee. Waaaaah!
Mijn grootste angst is nog altijd die hele grote walvis die 's nachts zo plots langs je boot komt zwemmen...........
Wel veel mist en we zijn nog steeds heel erg blij met onze AIS en radar. De volgende dag voeren we langs Lagos, maar na wat smsjes besloten we om door te varen naar Faro om daar de Brandaan en de Barbarossa weer te ontmoeten. En zo geschiedde, we liggen nu in een soort van waddengebied bij Faro en hebben onze eerste welkomst borrel al weer achter de kiezen. Gezellig!

Cascais

Na de perfecte dag en excusez moi, want ik zal niet zo'n leuk stukje kunnen schrijven als Daniel heeft gedaan, kwam daar feitelijk de meest niet-perfecte nacht chteraan! Dat hobbelen waar Daniel over schreef, dat bleef maar aanhouden en aanhouden en eigenlijk werden we er wel een beetje gek van! We hebben heel erg slecht en weinig geslapen en Daniel heeft wederom het dorp opgeschrikt door broodjes te gaan halen, maar daarna zijn we als de wiede-weerga vertrokken.
Vre-se-lijk dat rollen!Aangekomen in Peniche, bleek het daar ook niet te gebeuren! Wel opgeschrikt door vissersbootjes om 5.00 uur 's nachts, die ons "even"lieten rollen, maar dat was niks vergeleken met de baai van Sao Marthinho. Dat bruisende wat de pilot ons meldde, vergeten we ook maar snel, niets bruisends dat Peniche, hooguit de wijn! Vanuit Peniche de volgende dag doorgevaren naar Cascais. Heerlijk dagje luieren op het dek in een strakblauwe lucht. Zo moet het zijn, zo hoort het te zijn, misschien wat meer wind, want die Portugeese Noord laat het vaker afweten dan dat ie wel komt. Wel ons paravaantje uitgegooid (plankje om mee te vissen) en die brak net nadat wij de haven van Peniche hadden verlaten af, nadat ie een vissersboeitje had gevangen! Wij terug, toch een duur plankje van 28 euro. We hebben er slechts tot nu toe maar 1 makreel mee gevangen. Stormrondje, helaas geen achtje (wilde ik altijd zo graag oefenen) en inderdaad het plankje weer opgevist! Later op de dag, nadat we bijna Cascais binnenliepen, hadden we een hele grote makreel gevangen. Lekkerrrrrr! We kregen hem dit keer snel van het haakje, dus de lijn kon weer uit en eigenlijk hadden we direct weer beet! De vis spartelde uit het water en eigenlijk waren we hier allemaal zo druk mee, dat er niemand nog naar de voorkant van het schip keek. Terwijl ik me bedacht dat het wel raadzaam was om dat wel te doen, voeren we bijna weer tegen een vissersboeitje aan en we konden nog net het roer omgooien, bleef de visserslijn er weer in haken! Knap, zei het lijntje! Weg vis! Weg plankje!
Weer een stormrondje gemaakt en nog maar eens een (nu hebben we wel genoeg geoefend)
waren de goden ons goed gezind en kregen wij het plankje weer in het bezit. Daarna hebben we het maar eens goed opgeborgen! In Cascais werden we verwelkomd door onze vrienden, de Brandaan en de Barbarossa. Gezellig aan de borrel, we hebben ze toch wel gemist. De volgende dag hebben we gezellig de verjaardag van Marinthe gevierd met heuse hollandse appeltaart, door Toine gebakken en een chocolade taart van Ellen. Zo gek die kilo's! Maar daar vertelden onze vrienden doodleuk dat ze toch maar hadden besloten on vandaag door te varen naar Lagos. Nou mooi is dat! De gribfiles vertelden dat er wind stond en die wilde ze hebben.
Nou okee dan, het afscheid nemen viel mij dit keer erg zwaar. 's Middags hebben we nog een borreltje gedronken op de Nebulea (om ons verdriet te verdrinken) en dat was goed.
'S avonds kwam de Tangaroa langs en we hebben heel erg gelachen dat was leuk! Maar goed vandaag zijn ook de Nebulea en de Tangaroa weer vertrokken naar het zuiden en voelen wij ons weer de laatste boot! Wij hebben vandaag, ja op zondag, lesgegeven en op het strand gelegen. Dat laatste voelde heerlijk! Morgen gaan we door naar Lissabon, waar vast weer nieuwe avonturen staan te wachten!

De perfecte dag

Vandaag was een perfecte dag. Laat ik er geen doekjes om winden. De reis is natuurlijk tot nu toe erg leuk en het leventje bevalt erg goed, maar natuurlijk is niet elke dag een even groot hoogtepunt. Vandaag viel echter alles samen.

Laat ik een korte schets geven van hoe zo'n ideale dag er uit ziet.
Ondanks een wekker die ons toch wel wakker moet maken, start de dag goed. Maar ja, het is geen half zeven, maar een hele ordentelijke 8 uur die het alarm aangeeft, en ach, een kwartiertje blijven liggen leidt niet meteen tot een uur extra file. Het zonnetje schijnt lekker door het luik, de lucht is strakblauw. Een licht ochtendbriesje doet een dag motoren vermoeden, maar wie weet... De Portugese Noord steekt meestal pas 's-middags op, en we willen toch pas na school vertrekken. Eerst maar even brood halen. Heerlijke broodjes hebben ze hier in Portugal, al eet je er wel veel. De bakker schrikt van het aantal dat ik vraag (25), en vraagt het in z'n beste Portugees (dat aanmerkelijk beter is dan het mijne) wel drie keer na. De rest van het dorp heeft helaas geen brood vandaag. Toch een hoop lol voor maar 3 euro.
Op het marktje nog even druiven en eieren gehaald voor onderweg. Onderdeel van die ideale dag is namelijk dat Monica eieren bakt voor de lunch onderweg, en daar moet je dan wel de randvoorwaarden voor scheppen. Eieren zijn een redelijk essentiele randvoorwaarde voor gebakken eieren tijdens het varen.
Ontbijt dus in het zonnetje en het wordt al een beetje warm. Gewoon genieten. Na het ontbijt gaan de kinderen aan de afwas (daarvoor hadden we ze toch genomen?) en daarna aan het schoolwerk. Floris heeft een dictee en kan voor de rest redelijk zelfstandig aan de slag. Het begrip nomade vergt wat nadere uitleg, want het boekje maakt zich hier wat makkelijk van af. Zijn dat nu zwervers, papa? Maar wel met tenten. En zijn wij dan ook nomaden? 1 kind kan meer vragen dan 10 vaders ooit kunnen beantwoorden, of hoe ging dat spreekwoord ook alweer.
Enfin, ondertussen maak ik de boot klaar voor vertrek, terwijl Monica zich door het lesje taal met Katelijne worstelt. Dit gaat, zoals gebruikelijk, weer met wat emotie gepaard (vooral van de kant van Katelijne, wel te verstaan). Baaf slaat zich manmoedig door enkele lessen achterstand heen en is inmiddels al weer aardig bij. Hij laat zich alleen nog afleiden door elke scheet (niet dat we er nou zoveel laten hier, maar zo is die uitdrukking nou eenmaal).

We vertrekken om kwart voor twaalf. De andere essentiele randvoorwaarde voor eieren onderweg is dat je onderweg bent. Dat gaat dus lukken. Het is warm, eigenlijk geen wind, dus de verwachtingen mbt het zeilen zijn niet al te hoog gespannen. Wel dat het een relaxed tochtje wordt, met een lekker zonnetje. De Parasailor heb ik toch maar klaargelegd, want ik had er twee dagen geleden nog spijt van dat ik dat niet had gedaan.
Buiten de haven is de zee zo goed als vlak en na een half uurtje draait de wind ook naar het noorden en kunnen we de Parasailor zetten. Het lijkt nog wat weinig wind, maar zodra we het zeil hebben gehesen, en hij staat in een keer goed, wakkert hij aan tot ca 15 knopen (3 Bft), schuin van achteren. Nu moet je weten dat dit ongeveer de perfecte wind is voor dit zeil. Bij meer wind wordt het opletten, bij minder gaat het ten koste van de snelheid. Maar goed, het is de perfecte dag, dus dat had je al kunnen begrijpen.
Nou zit perfectie natuurlijk in de details. De schaduw van het zeil op het dek is perfect, want in de zon is het toch wel warm, mede omdat er nauwelijks wind over dek staat (even meerekenen: 15 knopen wind van achteren, terwijl de boot 6.5 knoop gaat). Maar er zijn ook altijd mensen aan boord die wel in de zon willen zitten. Nu heeft de Parasailor een gleuf in het midden, en je raadt het al: als je in de zon wilt zitten, kun je aan bakboord precies in de strook zon zitten die door de gleuf valt.

En dan natuurlijk die eieren. Mo laat zich weer van haar beste kant zien en er komen een paar heerlijke gebakken eieren op tafel. Onderweg gooien Baaf en ik nog een lijntje uit. Wie weet vangen we wat voor vanavond. Maar de vissen bijten niet. Nu kun je dit als een kleine dissonant in deze dag zien, maar eerlijk gezegd trekt het van de haak halen en fileren van makrelen me nog steeds niet heel erg.

Dus zo zitten we heerlijk te genieten van een fantastisch tochtje langs de Portugese kust. Ik was eigenlijk van plan om onderweg alvast een stukje te schrijven, maar door al dat genieten kwam het er niet van. Zo heb je het toch weer op een bepaalde manier druk. Om ca. 7 uur komen we aan in Sao Martinho do Porto, een natuurlijke inham in de kustlijn. De entree tussen de rotsen door is maar 200 meter breed en links en rechts beuken de golven op de rotsen. Precies in het midden lopen de golven mooi van achteren en we surfen min of meer naar binnen. Best spannend. Eenmaal binnen is de deining zo goed als weg, al merk ik nu dat we toch wel wat aan het rollen zijn achter ons anker. Die deining heeft de kinderen alvast lekker in slaap gewiegd. Het enige lastige is dat ik nu wel m'n glas wijn moet blijven vasthouden ......