Van Puerto de Morro Jable voeren wij naar Gran Canaria. Dit maal had de pilot het goed. Puerto Mogan was een hele mooie haven. Dus toen wij na een nacht varen, lekker brak aankwamen was de haven vol! We hebben toen geankerd en gewacht op een plaatsje. Dat ankeren beviel heel goed. Eindelijk weer een dag dat je gewoon niets kan doen, behalve school dan, die wanneer kan, iedere dag doorgaat. Daarna zijn we gaan zwemmen in heel, heel helder water. Ik denk dat je wel meters naar beneden kon kijken. Eindelijk konden we onze boot van onder water bekijken. Duikbrillentje op en eronder door duiken. Dit is voor de diehards onder ons hoor, ik zelf durf dat nog net niet! Zo hadden we een hele middag heerlijk in het zonnetje en in het water doorgebracht en dat was een hele tijd geleden. Maar zo einde middag was er nog steeds geen plekje vrij in de haven, dus besloten wij om maar weer door te gaan. Van Gran Canaria naar La Gomera en dat is 76 mijl varen (boot vaart ongeveer 5 mijl per uur). Op een gegeven moment voel je je zo zoekende, net alsof je van camping naar camping rijdt maar alles is vol en je bent wel een beetje klaar met rijden en in dit gevoel varen, dat gevoel had ik ook wel een beetje. Maar goed, we gingen door. Helaas kregen we het toen ook nog behoorlijk voor onze kiezen. Windkracht 6 a 7 met behoorlijke golven. Zeeziekte lag op de loer. Maar ik ging weer plat, met als gevolg dat ik regelmatig een plens zout water in mijn gezicht kreeg. Met 2 zakdoekjes van zeil, klein genuaatje en klein grootzeiltje voeren we met 7 knoop (7 mijl) in het donker stampend over de golven. We besloten om maar iets eerder uit te stappen en op Tenerife te kijken naar een plaatsje in de haven. De pilot adviseerde Puerto de Colon op Tenerife. Die andere havens zouden niet zo vriendelijk zijn voor visitors. Eenmaal in de buurt van Tenerife viel de wind weg en hadden we nog maar 8 knoop wind ipv 33. Dat ging aanmerkelijk een stuk langzamer, maar vonden we eigenlijk niet zo heel erg. Om 3 uur voeren wij Tenerife binnen, alwaar de disco nog luidrustig aan het disco-en was........Maar we vielen lekker in slaap en zouden morgen wel verder kijken. Toen Daniel ons de volgende morgen aanmeldde en wilde betalen, kreeg hij alleen te horen dat er geen paats was, no place sir, no place! Ja maar, we liggen er al en ik wil graag betalen! No place sir! Nou ja, dan wordt het je wel makkelijk gemaakt dus wij op weg naar La Gomera, alwaar de haven voor ons een plaatsje gereserveerd had. Erg aardig! De laatste 20 mijl veel wind maar ook grienden gezien! Hele trage donkerbruine, tja, een dolfijnensoort eigenlijk. En het varen bij daglicht is ook een stuk makkelijker. Dus einde middag kwamen wij eindelijk op La Gomera aan. DE Vertrekkershaven. Vol, druk, maar voelt wel goed. We hebben het gehaald. Vanaf hier gaan wij vertrekken. En dat betekent dat we over aanzienlijk korte tijd het water op gaan en daar voorlopig niet meer vanaf komen. Gek gevoel. Dubbel gevoel. Heel spannend.
De ARC ( Atlantic Rally fot Cruisers) is gisteren vertrokken. Zij steken in groepsverband over. Nu nog voorbereidingen treffen. En hopelijk ergens een internet aansluiting vinden......want die hebben we nog steeds niet!
maandag 23 november 2009
vrijdag 20 november 2009
Fuerte Ventura - Puerto Morro Jable
Onze 2de haven op de Canaries. Puerto Morro Jable was een haven zoals je in de zomer naar het zuiden afreist, Frankrijk of Spanje en je stopt op zo'n parkeerplaats met een groot benzine station. Nou zo was Puerto Morro Jable. Niets aan! Maar goed we konden er tanken, dat kan altijd bij zo'n groot benzinestation en we konden in de haven liggen.
Ik slaap wat minder goed, want ook Daniel zit af en toe rechtop in zijn bed omdat hij iemand op de boot hoort......gelukkig is dat niet altijd waar (en ook nu niet). Maar goed zo'n 3 keer per nacht, "hoor" ik dan wel iemand op de boot.....De geluiden zijn nu dan wel vertrouwd, maar die van boeven zullen dat nooit worden. Vanmorgen weer schoolwerk gedaan en daarna even naar het dorpje gelopen om te lunchen en boodschappen te doen. Nou dat dorpje is een schatje en maakte een hoop goed. Het zijn wel allemaal toeristen resorts. En met name de wat oudere mens kom je hier geregeld tegen. En waarom niet. Nu zijn we weer op weg naar Gran Canaria. We hebben weer een mooie haven in de pilot gezien en ja, dit maal goed gelezen, ook al is onze pilot zo'n 15 jaar oud, wil het nog niet zeggen dat het waar is wat erin staat. Het blijft dus altijd weer een verrassing. De kindjes zitten nu de dvd van sinterklaas te kijken en wij schommelen hier lekker, want de diepte varieert van 1000 m tot 35m met de wat golfslag. Na Gran Canria zitten we nog even in dubio of we naar La Gomera gaan. We willen wel, moeten ook de voorraad voor de oversteek inslaan, maar moeten even kijken hoeveel tijd we nog hebben. Ik heb wel het gevoel dat we steeds maar moeten haasten. Dat onthaastingsgevoel heb ik nog niet mogen ervaren. Eerst wilden we toch maar niet naar Suriname gaan, omdat dat toch ook weer 2 weken of misschien wel meer tijd zal kosten. De grote oversteek staat al bijna voor de deur en wij zijn alleen nog maar aan het racen. Hebben nauwelijks benul dat we dalijk ook daadwerkelijk aan het oversteken zijn! Je wordt er wel moe van en dat klinkt heel gek, maar van uitrusten is echt nog geen sprake. Nu even de Canaries afvinken, dan snel naar de Kaapverden ( 1 week varen) alwaar we de Brandaan en de Barbarossa weer zullen ontmoeten. Daar hebben we wel zin in. En tja, als zij toch naar Suriname gaan, is het ook wel leuk om met zijn drie-en te gaan en wel zo makkelijk. Maar goed, dan moeten we ook weer opschieten, want van de Kaapverden naar Suriname is het toch ook wel 2 weken varen en om niet met alle feestdagen op zee te zitten.......pfffffffft moeten we nog even doorvaren om misschien wel oud en nieuw in Parimaribo te vieren??????
Ik slaap wat minder goed, want ook Daniel zit af en toe rechtop in zijn bed omdat hij iemand op de boot hoort......gelukkig is dat niet altijd waar (en ook nu niet). Maar goed zo'n 3 keer per nacht, "hoor" ik dan wel iemand op de boot.....De geluiden zijn nu dan wel vertrouwd, maar die van boeven zullen dat nooit worden. Vanmorgen weer schoolwerk gedaan en daarna even naar het dorpje gelopen om te lunchen en boodschappen te doen. Nou dat dorpje is een schatje en maakte een hoop goed. Het zijn wel allemaal toeristen resorts. En met name de wat oudere mens kom je hier geregeld tegen. En waarom niet. Nu zijn we weer op weg naar Gran Canaria. We hebben weer een mooie haven in de pilot gezien en ja, dit maal goed gelezen, ook al is onze pilot zo'n 15 jaar oud, wil het nog niet zeggen dat het waar is wat erin staat. Het blijft dus altijd weer een verrassing. De kindjes zitten nu de dvd van sinterklaas te kijken en wij schommelen hier lekker, want de diepte varieert van 1000 m tot 35m met de wat golfslag. Na Gran Canria zitten we nog even in dubio of we naar La Gomera gaan. We willen wel, moeten ook de voorraad voor de oversteek inslaan, maar moeten even kijken hoeveel tijd we nog hebben. Ik heb wel het gevoel dat we steeds maar moeten haasten. Dat onthaastingsgevoel heb ik nog niet mogen ervaren. Eerst wilden we toch maar niet naar Suriname gaan, omdat dat toch ook weer 2 weken of misschien wel meer tijd zal kosten. De grote oversteek staat al bijna voor de deur en wij zijn alleen nog maar aan het racen. Hebben nauwelijks benul dat we dalijk ook daadwerkelijk aan het oversteken zijn! Je wordt er wel moe van en dat klinkt heel gek, maar van uitrusten is echt nog geen sprake. Nu even de Canaries afvinken, dan snel naar de Kaapverden ( 1 week varen) alwaar we de Brandaan en de Barbarossa weer zullen ontmoeten. Daar hebben we wel zin in. En tja, als zij toch naar Suriname gaan, is het ook wel leuk om met zijn drie-en te gaan en wel zo makkelijk. Maar goed, dan moeten we ook weer opschieten, want van de Kaapverden naar Suriname is het toch ook wel 2 weken varen en om niet met alle feestdagen op zee te zitten.......pfffffffft moeten we nog even doorvaren om misschien wel oud en nieuw in Parimaribo te vieren??????
donderdag 19 november 2009
Fuerte Ventura, Puerto del Castillo
Na 47 uur varen om precies te zijn, nee net geen 48 uur, kwamen wij aan in Puerto del Castillo. Die 47 uur zijn echt van belang, want je wilt na zoveel uur varen ook echt geen uur langer op zee zitten......(het moet nog wat worden als wij die oversteek gaan maken!!!!)
We hadden de pilot (= boek) niet goed gelezen, maar nu begrijp ik waarom iedereen voor Lanzarote kiest ipv Fuerte Ventura. Ten eerste is het veel korter varen, ten tweede is er op Lanzarote een geweldige goede haven! Maar okee, ik had voor Fuerte Ventura gekozen en de pilot zei, no warm welcome for visitors.......3 or 4 abreast. Oftewel, je mag wel komen maar je ligt wel 3 of 4 dik en hebt geen eigen plek! Baal, baal. Een uur voor binnenkomen in deze haven heb je ook niet veel keus meer! Toen wij het kleine haventje invoeren viel het gelukkig heel erg mee.
Er was zelfs nog een box vrij! Wow! Ik heb me weer gigantisch voor niks druk gemaakt. Daan de rust zelve, zou wel eens zien wat het ons zou brengen.....en kijk daar! Bravo! Vandaag met het zonnetje in de kuip was het weer een dag van beddegoed wassen, school werk en hebben we ook nog een uurtje op het strand gelegen. Daarna snel boodschappen gedaan en eindelijk weer eens lekker gekookt! Gisteravond waren we het eerste de beste restaurantje ingedoken en dat is echt een heel verkeerde keus geweest. Ik heb nog nooit zo slecht gegeten, gadver! Nou verder hebben de kinderen uit volle borst liedjes gezongen voor de Sint, dus het zou mij verbazen als hij niet op Fuerte Ventura langs zou komen, notch notch! Al zijn de liederen tegenwoordig wel heel eigentijds. Sint klopt op de deur met zijn mitrallieur en daar wordt op de deur geklopt, deur kapot! Nou zo kennen wij er ook nog wel eentje, uit het boek van Roald Dahl, gruwelijke rijmen, trekt roodkapje op een gegeven moment als ze de wolf wil doden, een revolver uit haar slipje (in een wipje) GEWELDIG boek! Misschien dat dit aangezet heeft tot het rijmen, maar daar wil ik verder niet over uitwijden. Sint zal dus wel komen en daarna gaan we er weer als de haas vandoor, gaan we verder het eiland af richting Morro Jable, 35 mijl zuidelijker.
We hadden de pilot (= boek) niet goed gelezen, maar nu begrijp ik waarom iedereen voor Lanzarote kiest ipv Fuerte Ventura. Ten eerste is het veel korter varen, ten tweede is er op Lanzarote een geweldige goede haven! Maar okee, ik had voor Fuerte Ventura gekozen en de pilot zei, no warm welcome for visitors.......3 or 4 abreast. Oftewel, je mag wel komen maar je ligt wel 3 of 4 dik en hebt geen eigen plek! Baal, baal. Een uur voor binnenkomen in deze haven heb je ook niet veel keus meer! Toen wij het kleine haventje invoeren viel het gelukkig heel erg mee.
Er was zelfs nog een box vrij! Wow! Ik heb me weer gigantisch voor niks druk gemaakt. Daan de rust zelve, zou wel eens zien wat het ons zou brengen.....en kijk daar! Bravo! Vandaag met het zonnetje in de kuip was het weer een dag van beddegoed wassen, school werk en hebben we ook nog een uurtje op het strand gelegen. Daarna snel boodschappen gedaan en eindelijk weer eens lekker gekookt! Gisteravond waren we het eerste de beste restaurantje ingedoken en dat is echt een heel verkeerde keus geweest. Ik heb nog nooit zo slecht gegeten, gadver! Nou verder hebben de kinderen uit volle borst liedjes gezongen voor de Sint, dus het zou mij verbazen als hij niet op Fuerte Ventura langs zou komen, notch notch! Al zijn de liederen tegenwoordig wel heel eigentijds. Sint klopt op de deur met zijn mitrallieur en daar wordt op de deur geklopt, deur kapot! Nou zo kennen wij er ook nog wel eentje, uit het boek van Roald Dahl, gruwelijke rijmen, trekt roodkapje op een gegeven moment als ze de wolf wil doden, een revolver uit haar slipje (in een wipje) GEWELDIG boek! Misschien dat dit aangezet heeft tot het rijmen, maar daar wil ik verder niet over uitwijden. Sint zal dus wel komen en daarna gaan we er weer als de haas vandoor, gaan we verder het eiland af richting Morro Jable, 35 mijl zuidelijker.
dinsdag 17 november 2009
Nog steeds op zee
Ik loop wacht! Ik loop wacht van 20-23, Daan van 23-2, ik van 2-5, Daan van 5-8 en gaat meestal daarna nog een uurtje tukken. Het is nu 3 uur geweest. Het is een hele donkere nacht. De tweede op rij, wel sterren geen maan. En waar die maan nu weer is, er zal wel een nieuwe maan komen. We zullen de kinderen deze les maar eens uitleggen, altijd leuk om te weten en hopelijk zullen ze het onthouden. Het is hier ook bewolkt, grote zwarte wolken, zal er wind in zitten? In Marokko hadden we 3 weken lang een strak blauwe lucht, maar dat zal voorlopig ook wel over zijn. Ik zie ook weer vissersbootjes, een teken dat we wat dichter bij land zitten. In Marokko kwamen ze gevaarlijk dichtbij, vroegen om sigaretten of zeiden alleen maar gedag. We hebben ook nog die onderhandelingsslof sigaretten liggen, maar als er meer dan 4 pakjes uit zijn, is het veel. Men vroeg op het laatst gewoon direct om geld. Ik heb me afgevraagd of dat nou ook werkelijk zo verkeerd is in een land waar je gewoon niets hebt? Als wij iets wilden,zoals in de haven liggen, de weg weten, een nieuwe beugel voor de parasailor, dan waren ze zeker bereid om het je uit te leggen of om iets te regelen, maar daar moest je dan bij voorbaat al voor betalen. Weet je, we zijn het gewoon niet gewend en stiekem vind ik het ook wel fijn dat dat nu even niet meer hoeft. Alhoewel, hoe zou het op de Kaapverderden zijn? Of in de Carieb? Daar schijnen toch ook wel van die regelmannetjes de boel te regelen voor je. We hebben ook weer 2 dolfijnenshows gehad. Blijft geweldig, om die gestroomlijnde beesten rond je boot te zien spelen. Vanmorgen heeft Daniel ook een zeeschildpad gezien. Hij lag "als een stuk hout" te dobberen. Voor de rest gebeurt er niet zoveel. Baaf was nog steeds niet lekker, dus van school komt er nu niet zoveel en iedereen is aan het liggen of aan het "chillen". Zal mij benieuwen hoe het straks gaat als we langer op zee moeten blijven. Met een pillentje gaat het goed en nu moet ik weer even vissersbootjes gaan uitwijken en de wacht houden!
maandag 16 november 2009
Van Agadir naar Fuerta Ventura
We zitten op zee!!!!!!
Zaterdagmiddag hebben we eerst nog kennisgemaakt met de Jonathan A! Een Trintella 57, met aardig leuk stel met 3 jonge kids. Voor Floris en Katelijne genoeg te spelen.
Ze zijn voor ons eigenlijk een beetje uit de lucht komen vallen, want meestal hoor je wel wie er een rondje Atlantic gaan maken, maar Giel en Monica hadden er zo'n zin in, dat ze onlangs de boot gekocht hebben, erin gestapt zijn en weggevaren zijn. Helaas bleek ook deze Trintella wat mankementen te vertonen. Ik geloof dat op een gegeven moment alleen de stuurautomaat nog werkte en ook daar werd voor gevreesd! Maar goed, uiteindelijk zaten zij met een kapotte motor een volle week op zee, zonder ook maar iets te kunnen doen. Uiteindelijk zijn ze de haven van Agadir in gesleept en kwamen in de "clubhaven" te liggen, daar waar wij ook de eerste nacht lagen en waar je eigenlijk niet wil liggen!
Wij hebben ze zondag dan ook naar de marina gesleept. Machtig, hoe breed je dan bent als je twee van die joekels van boten naast elkaar legt en er dan mee gaat varen. Maar alles ging goed. En helaas hebben wij toch maar afscheid van ze genomen, want wij willen verder om straks ook weer de Brandaan en de Barbarossa te ontmoeten. Die overigens in het hete Gambia zitten! We hopen de Jonathan trouwens nog wel weer een keer te ontmoeten en dan eens die lekkere borrel te gaan drinken! Het drinken hebben we een beetje afgeleerd, wat op zich niet zo heel slecht voor ons is hahahahaha. Maar gistermiddag, na eerst nog even getankt te hebben, voor 66 cent de liter diesel, konden we het ruime sop kiezen. Dat tanken is trouwens ook weer een verhaal apart want de slang van de pomp was te dik en de diesel moest dus via een trechter de tank in. Gelukkig of misschien ook juist weer niet, nu ie zo goedkoop was, hadden we maar 150 liter nodig! Dat duurde ruim een half uur! Het uitklaren ging soepeltjes, ach je moet er wel een paar uur op wachten en je bootpapieren en je paspoorten voor afgeven, maar die brachten ze ook weer netjes naar de boot terug en dat helemaal voor niets. En nu zitten we alweer 17 uur op zee. De wind wisselt een beetje, er staat eigenlijk niet zoveel wind, dus het gaat goed. Van de 250 mijl, hebben we er al 90 afgetikt, dus nog 160 te gaan!
Zaterdagmiddag hebben we eerst nog kennisgemaakt met de Jonathan A! Een Trintella 57, met aardig leuk stel met 3 jonge kids. Voor Floris en Katelijne genoeg te spelen.
Ze zijn voor ons eigenlijk een beetje uit de lucht komen vallen, want meestal hoor je wel wie er een rondje Atlantic gaan maken, maar Giel en Monica hadden er zo'n zin in, dat ze onlangs de boot gekocht hebben, erin gestapt zijn en weggevaren zijn. Helaas bleek ook deze Trintella wat mankementen te vertonen. Ik geloof dat op een gegeven moment alleen de stuurautomaat nog werkte en ook daar werd voor gevreesd! Maar goed, uiteindelijk zaten zij met een kapotte motor een volle week op zee, zonder ook maar iets te kunnen doen. Uiteindelijk zijn ze de haven van Agadir in gesleept en kwamen in de "clubhaven" te liggen, daar waar wij ook de eerste nacht lagen en waar je eigenlijk niet wil liggen!
Wij hebben ze zondag dan ook naar de marina gesleept. Machtig, hoe breed je dan bent als je twee van die joekels van boten naast elkaar legt en er dan mee gaat varen. Maar alles ging goed. En helaas hebben wij toch maar afscheid van ze genomen, want wij willen verder om straks ook weer de Brandaan en de Barbarossa te ontmoeten. Die overigens in het hete Gambia zitten! We hopen de Jonathan trouwens nog wel weer een keer te ontmoeten en dan eens die lekkere borrel te gaan drinken! Het drinken hebben we een beetje afgeleerd, wat op zich niet zo heel slecht voor ons is hahahahaha. Maar gistermiddag, na eerst nog even getankt te hebben, voor 66 cent de liter diesel, konden we het ruime sop kiezen. Dat tanken is trouwens ook weer een verhaal apart want de slang van de pomp was te dik en de diesel moest dus via een trechter de tank in. Gelukkig of misschien ook juist weer niet, nu ie zo goedkoop was, hadden we maar 150 liter nodig! Dat duurde ruim een half uur! Het uitklaren ging soepeltjes, ach je moet er wel een paar uur op wachten en je bootpapieren en je paspoorten voor afgeven, maar die brachten ze ook weer netjes naar de boot terug en dat helemaal voor niets. En nu zitten we alweer 17 uur op zee. De wind wisselt een beetje, er staat eigenlijk niet zoveel wind, dus het gaat goed. Van de 250 mijl, hebben we er al 90 afgetikt, dus nog 160 te gaan!
Agadir
We zijn weer "thuis"! Wat een fijn gevoel. Wat een fijn gevoel te zien dat de boot er nog ligt, ook al lag ze onder het Saharazand. Dus het werd weer een echte klusdag!
Water is schaars in Marokko, dus het kwam echt met een pielstraaltje uit de kraan. Gelukkig had ik ook genoeg te wassen, dus voortaan zul je mij niet meer horen klagen over wasjes in de wasmachine! Daan en ik moesten om de beurt een emmertje tappen, waarmee ik kon wassen en hij de boot kon schoonmaken. Van de week heb ik ook gezien dat ze kilometers moesten lopen naar waterput of riviertje, waar ze water haalden of de was aan het doen waren. Verder hadden we de boot helemaal afgetuigd, dus die moest ook weer opgetuigd worden. Vanmorgen hebben we ook weer school gedaan en ik heb medelijden met de juf van Katelijne, mijn hemel wat een donder! En Baaf heeft ook veel in te halen. Hij heeft veel zin om naar het Sint Jans te gaan, maar daar zal hij nog even mee moeten wachten. Hij mist zijn vriendjes. Floris heeft het steeds over het opbouwen van al zijn Lego en dat natuurlijk met zijn grote vriend Levi. Zo zijn we allemaal weer blij om "thuis" te zijn of om met thuis bezig te zijn. Morgen nog zo'n klusdag! Het liefst willen we zondag of maandag vertrekken, maar nu blijkt de wind ons niet gunstig gezind. De komende dagen staat ie vanuit het zuiden en ra ra, waar wij naartoe moeten??? Dat gaan we dus niet doen!
Het weer is in Agadir trouwens wel lekker, de kinderen zwemmen nog heel af en toe in de haven waar er regelmatig een grote kwal komt langsdrijven! Tijdens de rondreis was dat wel anders, we hadden lange mouwen, lange broeken en zelfs jassen mee, want 's avonds en 's nachts was het soms gewoon echt koud. Maar goed, ik heb sinds ons verblijf hier in Marokko vandaag dus voor het eerst mijn bikini maar eens aangetrokken. Dat is echt wel gedurfd, want Marokko is nog steeds van de mannen. De mannen dirigeren het straatbeeld, de vrouwen zitten thuis en werken thuis. Maar hier in de haven is het voor het eerst wat westelijker. Maar het is afspoelen en daarna gewoon maar weer kleren aan, dat voelt toch nog steeds het beste! We wachten op wind!!!!
Water is schaars in Marokko, dus het kwam echt met een pielstraaltje uit de kraan. Gelukkig had ik ook genoeg te wassen, dus voortaan zul je mij niet meer horen klagen over wasjes in de wasmachine! Daan en ik moesten om de beurt een emmertje tappen, waarmee ik kon wassen en hij de boot kon schoonmaken. Van de week heb ik ook gezien dat ze kilometers moesten lopen naar waterput of riviertje, waar ze water haalden of de was aan het doen waren. Verder hadden we de boot helemaal afgetuigd, dus die moest ook weer opgetuigd worden. Vanmorgen hebben we ook weer school gedaan en ik heb medelijden met de juf van Katelijne, mijn hemel wat een donder! En Baaf heeft ook veel in te halen. Hij heeft veel zin om naar het Sint Jans te gaan, maar daar zal hij nog even mee moeten wachten. Hij mist zijn vriendjes. Floris heeft het steeds over het opbouwen van al zijn Lego en dat natuurlijk met zijn grote vriend Levi. Zo zijn we allemaal weer blij om "thuis" te zijn of om met thuis bezig te zijn. Morgen nog zo'n klusdag! Het liefst willen we zondag of maandag vertrekken, maar nu blijkt de wind ons niet gunstig gezind. De komende dagen staat ie vanuit het zuiden en ra ra, waar wij naartoe moeten??? Dat gaan we dus niet doen!
Het weer is in Agadir trouwens wel lekker, de kinderen zwemmen nog heel af en toe in de haven waar er regelmatig een grote kwal komt langsdrijven! Tijdens de rondreis was dat wel anders, we hadden lange mouwen, lange broeken en zelfs jassen mee, want 's avonds en 's nachts was het soms gewoon echt koud. Maar goed, ik heb sinds ons verblijf hier in Marokko vandaag dus voor het eerst mijn bikini maar eens aangetrokken. Dat is echt wel gedurfd, want Marokko is nog steeds van de mannen. De mannen dirigeren het straatbeeld, de vrouwen zitten thuis en werken thuis. Maar hier in de haven is het voor het eerst wat westelijker. Maar het is afspoelen en daarna gewoon maar weer kleren aan, dat voelt toch nog steeds het beste! We wachten op wind!!!!
(no subject)
beste lezers,
we zijn op dit moment bezig met een rondreis door marokko en het is heel leuk.
eerst door de woestijn en nu in marrakach. wat het leuke is aan de woestijn is het zitten op een kameel alleen heb je na afloop wel een zere kont. het is ook leuk om later te vertellen van 'he ik heb op een kameel gezeten in de sahara. van marakech vindt ik het handelen het leukste bijv. iets van 45 euro kun je kleinslaan op 15. dat is geweldig want dan krijg je alles heel goedkoop. ik wens daar in nederland mooi weer en een dik pak sneeuw voor kerst.
gr.Baaf
Abonneren op:
Posts (Atom)
